ამთავითვე ვიტყვი – მიმაჩნია, რომ, საქართველო ძლიერი საპრეზიდენტო მოდელის რესპუბლიკა უნდა იყოს.
ადრეც ვწერდი – ის, რომ, ორი ყოფილი და დღევანდლი თავკერძა პრეზიდენტიდან არც ერთმა არ გაამართლა, არ ნიშნავს, რომ, ზოგადად საპრეზიდენტო მოდელია ცუდი და არადემოკრატიული.
პირიქით – ჩემზე რომ იყოს, მილეთსა და საკუთარ თავს დავუმტკიცებდი, რომ, შეგვძლებია ნორმალური, “ქვების არმსროლია” ლიდერის, იმგვარი პირის შერჩევა, კითხვის ნიშნის ქვეშ ზოგადად ამ მოდელის ავკარგიანობას რომ არ დააყენებს.
დღეს რომ საპრეზიდენტო არჩევნები იყოს და მასში თუნდაც თავკერძა მონაწილეობდეს, დიდი ალბათობით, რომელიმე ოპოზიციონერი გაიმარჯვებდა.
მით უფრო გაიოლდებოდა ზოგადად ხელისუფლების დამარცხება ამ პირობებში – სააკაშვილს კონსტიტუციით აეკრძალებოდა მესამედ კენჭისყრა.
ოპოზიციონერებიდან გამოკვეთლი საპეზიდენტო კანდიდატი, ჯერჯერობით, სამი-ოთხია, თუმცა, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ, სააკაშვილის გადადგომის შემთხვევაში, მათი რაოდენობა არ გაიზრდება.
მიუხედავად იმისა, რომ, ზოგიერთმა საჯაროდ დააფიქსირა საკუთარი უარყოფითი დამოკიდებულება თუ საპრეზიდენტო მოდელის და თუ საკუთარი კანდიდატურის მიმართ, საპრეზიდენტო კანდიდატთა სრულ სია მაინც ჩამოსათვლელია.
ირაკლი ალასანია
უდავოა, რომ, ეს ახალგაზრდა ლიდერი, სხვებთან შედაებით, მზარდი, “უცოდველი” და უტვირთოა. მისი მოღვაწეობა უშიშროების სამინისტროსა და უშიშროების საბჭოში, საგარეო სამინისტროში, აფხაზეთის მთავრობასა და გაეროში მხოლოდ ქებას იმსახურებს.
ფაქტია, რომ, ალასანიას აქვს არაჩვეულებრივი კავშირები დასავლეთში და მართვის, მენეჯმენტის ერთგვარად ჰორიზონტალური მეთოდი, რომელიც გადაწყვეტილებათა მიღებას დროში კი აჭიანურებს, მაგრამ, მიღებულ გადაწყვეტილებათა აღსრულებას, იმპლემენტაციას ერთი ორად აადვილებს.
ალასანიას მთავარი პლიუსი მოსმენის კულტურაა.
მთავარი მინუსი – ასაკი და ისიც მხოლოდ იმიტომ, რომ, სავალალო გამოცდილებას ტოვებს მისი წინამორბედი – სააკაშვილიც 35 წლის იყო პრეზიდენტად რომ ვაკურთხეთ.
დღეს რომ არჩევნები ტარდებოდეს, ალასანია, ალბათ, 35-40 %-ს აიღებდა.
ნინო ბურჯანაძე
რეიტინგებით ქალბატონი ბურჯანაძე მეორეც არაა, მაგრამ, ამის მიუხედავად, მიიჩნევენ, რომ მას პრეზიდენტობის საკმაოდ დიდი შანსი აქვს.
ბურჯანაძე გამოცდილი და ფრთხილია... შეიძლება ზედმეტადაც... თუმცა, არა უშეცდომო. მას ედავებიან იმას, რაზეც დამაჯერებელი პასუხი აქვს (მაგალითად, რატომ არ გადადგა 7 ნოემბერს) და იმასაც, რაშიც აშკარად მოიკოჭლებს (მაგალითად ვინ აძალებდა თაბუკაშვილის ქუჩის სახლის დანგრევაზე იმგვარი კომენტარის გაკეთებას)... ბურჯანაძის მინუსი მისი წარსულია, პლიუსი – მართვის დიდხნიანი გამოცდილება.
ბურჯანაძე, ალასანიასი არ იყოს, უსმენს, მაგრამ, გადაწყვეტილებების მიღების დროს უფრო ხშირად ცდება.
დღეს რომ არჩევნები ტარდებოდეს, ბურჯანაძე, ალბათ, 15-20%-ს აიღებდა.
შალვა ნათელაშვილი
უდავოა, რომ “ლეიბორისტი შალვა” პრეზიდენტი ვერ გახდება. ყველა ვხვდებით, ის კვლავ 7-10 პროცენტს დააგროვებს და მერე უკმაყოფილო დარჩება. მან მართვა არ იცის და ექსცენტრიულია, მაგრამ, მან იცის როგორ მოიგოს ამომრჩეველთა მხოლოდ ამ რაოდენობის გული.
თავადაც პროვინციიდან წამოსულის მხარდამჭერი სწორედ პროვინციაა და სწორედ ესაა მისი მინუსიც და პლიუსიც... მინუსი იმიტომ, რომ პროვინცია ამ სუბკულტურაში პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებს ვაკე-ვერას უთმობს, პლიუსი – პროვინციალ ვაკეს ხანდახან ეპაექრება.
ნათელაშვილი, ცნობილი ფაქტია, არავის უსმენს და სავარაუდოა, რომ, არ მოუსმენს პროვინციასაც.
დღეს რომ არჩევნები ტარდებოდეს, ნათელაშვილი 10%-ს ვერ ასცდებოდა.
გიორგი თარგამაძე
ნათელაშვილის მსგავსად, ისიც პროვინციელია, დამოუკიდებლად იმისა, სადაა დაბადებული და აღზრდილი.
თარგამაძე მზარდია, მაგრამ, ყოველთვის უგემოვნებო – ხან აბაშიძის, ხან პატარკაციშვილის და ხანაც თავკერძას ფარული თუ ღია ტრფიალი მის შესახებ უცენზურო ეპითეტებს ამრავლებს.
თარგამაძე უსმენს, მაგრამ “თავისას აწვება”, ეს თავისი კი ხან უგემოვნებოა, ხან ექსტრემისტული და ხანაც პოპულისტური.
დღეს რომ არჩევნები ტარდებოდეს, თარგამაძე 5%-ს ვერ ასცდებოდა.
ირაკლი ოქრუაშვილი
პროვინციელობაში მას ვერავინ შეედრება... ხანდახან იფიქრებ, რომ, მისი ოცნება ტყვიავში ტყვიების საწყობის ქონაა.
არსებობს ეჭვი, რომ, მისი გააქტიურება მხოლოდ წრფელი პროტესტი არ იყო – გააქტიურეს მარადმა მოწინააღმდეგეებმა.
ის საჯაროდ აცხადებს, რომ პრეზიდენტობა არ სურს. თუმცა, მასაც, თარგამაძის არ იყოს, ხშირად ეცვლება განწყობები.
დღეს რომ საპეზიდენტო არჩევნები ტარდებოდეს, 7-8%-ს ძლივს დააგროვებს.
ლევან გაჩეჩილაძე
ოქრუაშვილის სრული ანტიპოდი გაჩეჩილაძეა – ექსცენტრიული ლიდერი, რომელიც პოლიტიკოსად ვერ გარდაიქმნა.
“გრეჩიხა” სახალხო ლიდერია. მართვის თავისებური სტილით და ხანდახან მაგიდაზე მუშტის დარტყმით გამორჩეული.
მას გულრწფელობა ახასიათებს და დიპლომატიურობა არ აქვს.
დღეს რომ საპრეზიდენტო არჩევნები ტარდებოდეს, ალბათ, 15%-ს ვერ ასცდებოდა.
