დასავლეთის პოზიცია

ვთქვათ საფუძვლად - საქართველოში ხელისუფლება იცვლება მაშინ, როდესაც ერთის მხრივ საქართველოს საზოგადოების "კრიტიკული უმცირესობა" (ან უბრალო უმრავლესობა) და მეორეს მხრივ კი უმრავლეს შემთხვევაში დასავლეთი (ან დასავლეთი რუსეთთან ერთად) ერთდროულად გადაწყვეტენ, რომ ხელისუფლება შესაცვლელია.

ასე იყო პირველი პრეზიდენტის - ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლებაში მოსვლის ან წასვლის შემთხვევაში; ასე იყო მაშინაც, როდესაც მეორე პრეზიდენტი - ედუარდ შევარდნაძე მოგვევლინა "მხსნელად" და შემდეგ კრწანისში - სახლში გაბრუნდა... ასე იქნება ახლაც, 2009, 2010... თუ 2013 წელს, ანუ მაშინ, როდესაც მიხეილ სააკაშვილი დაასრულებს საკუთარ საპრეზიდენტო კარიერას.
საზოგადოებისა და დასავლეთის პოზიციების თანხვედრა აუცილებელი ფაქტორია ხელისუფლების შეცვლისთვის - მარტო საზოგადოების მოთხოვნა რომ ყოფილიყო საკმარისი, 2008 წლის 5 იანვრის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები სხვაგვარი იქნებოდა - "დამარცხებული" ლევან გაჩეჩილაძე მეორე ტურშიც გააღწევდა და იქაც ღირსეულ წინააღმდეგობას გაუწევდა „გამარჯვებულ“ მიხეილ სააკაშვილს.
მაშინ, 2008 წლის იანვარში, მიუხედავად იმისა, რომ სააკაშვილი საკმარისად დევალვირებული, რეპუტაციაშელახული და "გაფარჩაკებული" იყო იმავე დასავლეთის თვალში თუნდაც 2007 წლის ნოემბრის მოვლენების გამო, დღის წესრიგში არც დამდგარა მისი და მისი რეჟიმის შეცვლის საკითხი... და ამის მიზეზი, უპირველესად ისაა, რომ დასავლეთმა ესოდენ სტრატეგიული მდებარეობის ქვეყნის ლიდერად ვერ აღიქვა, ვერ წარმოიდგინა სააკაშვილის მაშინდელი მთავარი ოპონენტი ლევან გაჩეჩილაძე, უდავოდ სახალხო ლიდერი, მაგრამ... არა პოლიტიკოსი.
ამიტომაც ასწრებდნენ ერთმანეთს დასავლეთის სადამკვირებლო მისიები დასკვნებსა და შეფასებებს, რომ სააკაშვილმა მიიღო 53 პროცენტი, ხოლო მისმა ოპონენტმა "სულ რაღაც - 25".

დასავლეთმა ქართულ საზოგადოებას მაშინ პრაქტიკულად ღიად უკარნახა - შეარჩიეთ იმგვარი ლიდერი, იმგვარი ახალი პოლიტიკური კლასი, იმგვარი სტრატეგია და ტაქტიკა, იმგვარი რიტორიკა, რომელიც სააკაშვილზე უკეთ უზრუნველყოფს ჩვენთვის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორს - სტაბილურობას ესოდენ მნიშვნელოვან რეგიონში და ჩვენ განვიხილავთ "რეჟიმის შეცვლის" საკითხს. ხოლო სააკაშვილს მიანიშნა, რომ მხოლოდ იმიტომ ხუჭავდა თვალს მის შეცოდებებზე დემოკრატიისა და მისივე სამშობლოს წინაშე, რომ ოპონენტები ჯერ არ იყვნენ სათანადოდ მზად ამ ქვეყნის მართვისთვის.
დასავლეთი მაშინ შეცდა ... აგვისტოს მოვლენებმა ცხადყო, რომ სააკაშვილზე უკეთ სტაბილურობას ამ ქვეყანაში უზრუნველყოფდა ნებისმიერი სხვა, ყველაზე "მიუღებელი" და არასერიოზულად აღქმადი ლიდერიც კი. სააკაშვილზე უკეთ ამ ქვეყანას მართავდა ნებისმიერი არაპოლიტიკოსიც ...

ჩანს, დასავლეთი ცდება ახლაც... ალბათობა, რომ პრეზიდენტი სააკაშვილი თანამდებობას ამჯერადაც შეინარჩუნებს, საკმაოდ დიდია... თუმცა, ასევე დიდია ალბათობა, რომ თანამდებობაშენარჩუნებული სააკაშვილი იმგვარივე შეცდომას დაუშვებს, როგორიც დაუშვა 2008 წლის აგვისტოში. მეტიც, ძალზე დიდია ალბათობა, რომ სააკაშვილის მომავალი შესაძლო შეცდომა გაცილებით დამღუპველი იქნება ქართული სახელმწიფოებრიობისათვის, ვიდრე იყო 2008 წლის აგვისტო.

თუმცა, დასავლეთის მსგავსად, დასავლეთის პარალელურად, ჩანს, ცდება ქართული საზოგადოებაც...უფრო ზუსტად, მხედველობაში არ იღებს იმ, პრაქტიკულად ღია რეკომენდაციებს, რომლებიც დასავლეთმა გასულ წელს მისთვის "გაიმეტა". კერძოდ, იმისთვის, რომ იმავე დასავლეთის ხედვა საკითხისადმი მკვეთრად შეიცვალოს ან, ვთქვათ ასე - იმისთვის, რომ დასავლეთისა და საქართველოს საზოგადოების პოზიციები რეჟიმის შეცვლის მიმართ დაახლოვდეს, პირველ რიგში აუცილებელია:

1. სააკაშვილის საპირწონის, ოპოზიციის საერთო ლიდერის გამოკვეთა.

მნიშვნელოვანია, რომ ეს ლიდერი ერთის მხრივ უნდა იყოს მკვეთრი მედასავლეთე; იყოს რეიტინგული თავად ქართულ საზოგადოებაში; შეძლებისდაგვარად შეულახავი რეპუტაციის და, რაც მთავარია, უნდა იყოს აღქმული დასავლეთის მხრიდან, როგორც სააკაშვილზე სტაბილური და ამასთან რეფორმატორი პოლიტიკოსი.

ამგვარი ლიდერის მოთხოვნებს ოპოზიციურ სპექტრში ბევრი ვერ აკმაყოფილებს - არ ჩამოვთვლი, მაგრამ ლიდერთა აბსოლუტური უმრავლესობა ნაკლიანია.

2. ოპოზიციის რიტორიკაში მეტი კონსტრუქციულობა და არა რადიკალიზმი.

მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ გვაქვს სააკაშვილთან შემდგარი დიალოგების წარუმატებლად დასრულების მწარე გამოცდილებები და სააკაშვილის რეჟიმი ყოველდღიურად არღვევს კონსტიტუციას და ადამიანის უფლებს, ანუ, იბრძვის წესების გარეშე, დასავლეთი მხარს მაინც მათ დაუჭერს, ვინც მაგიდასთან ასაბუთებს მისი წასვლის აუცილებლობას და არა რკინიგზას კეტავს ან ავტომაგისტრალს აჩერებს.

3. თავად ოპოზიციის ფილტრაცია
ოპოზიციის ერთიანობა გარკვეულ ეტაპზე შესაძლოა აუცილებელიც იყო, მაგრამ ახლა, ჩემი თვალთახედვით, აუცილებელია მედასავლეთე ოპოზიციის გამოკვეთა და მათი მხრიდან გამიჯვნა იმ პერსონებისაგან, რომლებიც დასავლეთის ქვეყნების საელჩოების პიკეტირებას აწყობდნენ ან რუსეთის მიმართ პირფერული რიტორიკით გამოირჩეოდნენ ან საქართველოში აკრედიტირებულ დიპლომატიურ კორპუსს თუნდაც "სამართლიანად" უწოდებდნენ არაინფორმირებულ ადამიანებს და ა.შ.
გარდა ამისა, ეს გამიჯვნა აუცილებელია იმისთვისაც, რომ დასავლეთმა დაინახოს - საქართველოში არიან ადამიანები, რომლებსაც სურთ მესამე ძალად ჩამოყალიბება და პირდაპირ ვთქვათ - სააკაშვილის და ბურჯანაძის მსგავსი ადამიანებისაგან დისტანცირება.

მხოლოდ ამ შემთხვევაში დაემთხვევა საქართველოს საზოგადოებისა და დასავლეთის პოზიციები ერთმანეთს და მხოლოდ ეს თანხვედრა განაპირობებს სააკაშვილის წასვლას ხელისუფლებიდან... სხვა ნებისმიერი გზა, თამაშის წესების დაუდგენლად თამაში, რადიკალიზაცია და ხელოვნური ერთობა დასავლეთისთვის მიუღებელ თუნდაც რეიტინგულ ფიგურებთან, მხოლოდ დროში ავადებს სააკაშვილის რეჟიმის გარდაცვალებას.